Evangelisatie door verkondiging, dienstbaarheid en wonderen. Deze drie woorden staan symbool voor drie manieren waarop we kunnen evangeliseren. Bij verkondiging denk ik aan een evangelist op een sinaasappelkistje. Waar zie je die vandaag de dag nog? Of iemand die met gesprekken op straat mensenharten voor Jezus verlangt te winnen. (Markus 16)

Wanneer je vis wilt vangen moet je niet je hengel uitgooien in de badkuip! Je vangt dan hooguit een rubber eend. Als je vis wilt vangen dan zul je op weg moeten gaan naar de plaatsen waar ze zwemmen. Maar dan ben je er nog niet. Eerst probeer je te ontdekken waar ze uithangen. Dan moet je ze zien te verleiden tot het oppakken van jouw aas. Vervolgens moet je ze nog haken...

Stel je voor: je staat op straat om de omstanders het evangelie te vertellen. De mensen hangen aan je lippen. De menigte toehoorders wordt met de minuut groter. Zo groot zelfs dat je moet uitwijken naar het nabij gelegen water in een aangrenzend natuurgebied. Door de groeiende menigte zet je je speech voort vanaf een bootje op het water, waar vandaan je een hongerige menigte toespreekt, die zich verdringt om deze levensveranderende boodschap te horen...

De grote opdracht die beschreven staat in de Evangeliën is bij ons bekend als een zeer belangrijke opdracht. Maar is het ook het hoogste doel? Wat is überhaupt het hoogste doel in het leven? Dit is het thema van de Landelijke dag voor Evangelisatie, waar Anne van der Bijl (bekend van Open Doors) en David de Vos (Go and Tell) 2 juli aanstaande over zullen spreken.

Jezus zei tegen hem: “Als jullie geen tekenen en wonderen zien, geloven jullie niet!” (Johannes 4:48) Deze uitspraak van Jezus is opvallend. Hij lijkt de zwakheid van de mens te onderkennen en in ons het ‘eerst zien dan geloven syndroom’ te hebben ontdekt. Toch weerhoudt het Hem er niet van om direct na deze uitspraak een groot wonder te doen. Zou het zo kunnen zijn dat juist in de wonderen en tekenen het bewijs ligt, dat wat Hij zegt waar is?